PUFOC>>Ruch\
Historia ruch ufologicznego w Polsce

Początki ruchu ufologicznego w Polsce należy lokować na drugą połowę lat 50-tych. Wtedy to po raz pierwszy zaczęły się pojawiać w polskiej prasie krótkie informacje o UFO na zachodzie.
Jednym z pierwszych publikacji związanych z UFO był artykuł z "Problemów" z roku 1951. Został opublikowany list czytelnika dotyczący katastrofy tunguskiej z 1908 roku. W ślad za tym listem posypały się kolejne  dotyczące tego tematu.
W połowie lat pięćdziesiątych ukazało się kilka publikacji Kazimierz Zalewskiego, który był pierwszym polskim badaczem UFO. W 1957 był ich 19, a w 1958 już 98.
Andrzej Trepka zaczął publikować w różnych czasopismach cykle o UFO. Wzrost liczby publikacji na ten temat wywołał zainteresowanie czytelników, którzy zaczęli przysyłać do redakcji różnych pism opisy własnych obserwacji. Skłoniło to dziennikarzy do wyjazdów w teren w celu dokładniejszego zapoznania się z ciekawszymi obserwacjami i zapoczątkowało pierwsze próby rejestracji obserwacji UFO z terenu Polski.
Ilość obserwacji była tak duża, że na początku 1959 roku Andrzej Trepka zaczął publikować cykl pod tytułem "Latające spodki nad Polską" w ówczesnym "Wieczorze Wybrzeża". W ślad za nim poszli inni i po niedługim czasie już kilkanaście osób zaczęło zajmować się ta tematyka. Niestety, już w lutym cykl Trepki przestał się ukazywać i zainteresowanie UFO zaczęło zamierać.
Okres "ufologicznego kryzysu" trwał do początku lat siedemdziesiątych. Co jakiś czas ukazywały się wzmianki o obserwacji UFO, ale były one z miejsca "wyjaśniane" i ośmieszane.
Pierwsza polska książka dotycząca UFO została wydana w 1961 roku. Była to praca Janusza Thora - "Latające talerze". Najprawdopodobniej została ona napisana w latach 58, 59 kiedy zainteresowanie UFO było duże, ale opóźniło się jej wydanie.
Na początku lat 70-tych rozpoczęła się kolejna fala zainteresowania UFO. Od 1973 roku liczba artykułów na temat UFO w prasie zaczęła rosnąć. Pojawiały się  obszerne, poważne opracowania, oraz wyłoniło się grono popularyzatorów, z których najbardziej znani byli Zbigniew Blania, Andrzej Donimirski, Arnold Mostowicz i Lucjan Znicz.
Lucjan Znicz w 1976 roku rozpoczął publikacje cyklu "Goście z kosmosu?" w tygodniku "Fakty". Cykl ten był kontynuowany aż do 1990 roku. Później została wydana jego książka pod tym samym tytułem.
Największą sensacją stało się bezpośrednie spotkanie z UFO w maju 1978 r. k/ Opola Lubelskiego Jana Wolskiego, chłopa z Emilcina. Sprawę tą nagłośniła prasa, często wyśmiewając tą historię. Solidne jej badania przeprowadził jeden z najaktywniejszych ówczesnych ufologów Zbigniew Bolnar-Blania z Łodzi.
W różnych miastach Polski zaczęły powstawać grupy ludzi zainteresowanych tematem UFO. Początkowo ich działania ograniczały się do nieoficjalnych spotkań we własnym gronie i wymiany materiałów oraz poglądów. Duże zasługi w tym okresie działalności położyła Emma Popik z Gdańska.
W 1975 roku w Krakowie powstała sekcja ufologiczna przy Klubie Miłośników Fantastyki. Początkowo sekcja liczyła niewielu członków, z czasem ich liczba wzrosła. Pierwsze samodzielne próby wydawnicze pojawiły się w 1981 r. ukazaniem się sekcyjnego wewnętrznego biuletynu ufologicznego "Wizje Peryferyjne". Było to pierwsze polskie pismo ufologiczne, w którym przedstawiano opracowania polskich badaczy UFO oraz przedruki artykułów zachodnich. Dzięki wydawaniu tego biuletynu do sekcji zaczęło napływać dużo nowych członków. W 1983 roku sekcja odłączyła się od Klubu Miłośników Fantastyki i  powstała polska organizacja ufologiczna - Krakowski Klub Popularyzacji i Badań UFO. Jego prezesem został Bronisław Rzepecki.
Również w 1983 roku powstał Łódzki Klub Kosmiczny "Para-UFO". Jego prezesem został mgr. Bogdan Grzywa.
Jednak pierwsza nieformalna organizacja ufologiczna powstała dopiero 8 lipca 1978 roku. Był to Klub Kontaktów Kosmicznych zainicjowany przez Lucjana Znicza, autora wspomnianego cyklu "Goście z Kosmosu". Klub postawił sobie za zadanie nawiązanie kontaktu z ludźmi poważnie interesującymi się UFO, informowanie społeczeństwa o tym zjawisku oraz zgromadzenie materiałów do badań. Klub liczył około 100 członków z różnych miast Polski utrzymujących ze sobą kontakt listowny. Zaczęły powstawać w nim specjalistyczne zespoły np. Kolegium Rejestracji NOL, oraz zaczęły się ukazywać opracowania na temat tego zjawiska.
W grudniu 1978 roku we Wrocławiu powstała kolejna organizacja ufologiczna "UFO-sonda". Organizacja ta istniała tylko kilkanaście miesięcy.
Oficjalną i zarejestrowaną organizacją było Warszawskie Towarzystwo Badań NOL "UFO-Video". 30 stycznia 1981 roku w Urzędzie Miejskim złożono statut organizacji wraz z odpowiednimi dokumentami i 24 czerwca 1981 roku organizacja została oficjalnie zarejestrowana. Pierwszym prezesem organizacji został mgr inż. Janusz Marczak który funkcje ta pełnił aż do 1989 roku. Patronat nad organizacja objęło warszawskie Muzeum Techniki.
Wszystkie organizacje zajmowały się głównie popularyzacją zagadnienia UFO poprzez wykłady, odczyty oraz rejestracja obserwacji UFO z terenu Polski. Rozpoczęto również nawiązywanie kontaktów, a później stałej współpracy z zagranicznymi organizacjami ufologicznymi.
W 1983 roku miały miejsce dwa ważne wydarzenia. 19 lutego w Muzeum Techniki w Warszawie odbyło się pierwsze spotkanie przedstawicieli polskich organizacji ufologicznych. Omówiono na nim zasady przyszłej współpracy oraz możliwości rozwoju ruchu ufologicznego w Polsce. Krakowski Klub Popularyzacji i Badań UFO podjął się stworzenia kolejnych klubów ufologicznych oraz organizacji I Ogólnopolskiego Zjazdu Ufologicznego.
Do września 1983 roku powstało kilka nowych organizacji ufologicznych m.in. w Poznaniu, Lublinie, Gdańsku, Szczecinie.
W roku 1983 w Krakowie odbył się I Ogólnopolski Zjazd Ufologiczny, który zgromadził 25 przedstawicieli organizacji i klubów ufologicznych, 9 osób prywatnych. Na spotkaniu tym podsumowano stan badań tego fenomenu, dyskutowano o jego perspektywach oraz formach i metodach rozwoju ruchu. Część organizacji chciała ściśle ze sobą współpracować, jednak część chciała działać na własne konto. Wykształciło się kilka wiodących ośrodków, które miały patronować rozwojowi ruchu w swoich regionach. Były to: Warszawa, Gdańsk, Szczecin, Łódź, Kraków, Rzeszów.
Lata 80-te, wyhamowały aktywność ufologiczną. W 1984 roku wiele klubów ufologicznych uległo rozwiązaniu. Pojawiło się za to kilka grup pseudo-ufologicznych, których działania i głoszone poglądy nie miały nic wspólnego prawdziwymi badaniami UFO.
W styczniu 1984 roku Krakowski Klub Popularyzacji i Badań UFO został oficjalnie zarejestrowany i przemianowany na Krakowskie Towarzystwo Badań NOL.
W tym samym roku Szczeciński Klub Popularyzacji i Badań UFO zorganizował II Ogólnopolski Zjazd Ufologiczny.
We wrześniu 1985 roku Lubelski Klub Popularyzacji i Badań UFO zorganizował w Lublinie III Ogólnopolski Zjazd Ufologiczny. Na zjeździe nie zjawił się żaden ze zaproszonych naukowców.
W 1985 roku Wydział Społeczno-Administracyjny Urzędu miasta Krakowa rozwiązał Krakowskie Towarzystwo Badań NOL motywując to rozprowadzaniem materiałów ufologicznych bez wymaganego zezwolenia. Zaraz po rozwiązaniu Bronisław Rzepecki utworzył na jego miejsce nieformalną Grupę Badań NOL.
W lutym 1986 odbyło się spotkanie GBNOL, WTBNOL "UFO-Video" i KKK które zaowocowało odbyciem się we wrześniu 1986 roku Ogólnopolskim Spotkaniem Przedstawicieli Klubów i Towarzystw Ufologicznych. Na spotkaniu tym byli obecni przedstawiciele: KKK, WTBNOL "UFO-Video", Sekcji Badań Zjawisk NOL "Internol" ze Szczecina oraz Lubelski KPiBNOL. Nie zjawili się przedstawiciele organizacji z Lodzi i Wrocławia. Pozostałych klubów nie zapraszano, ponieważ uznano ich badania za niewłaściwe i nierzetelne. Jednym z najważniejszych wyników zjazdu było utworzenie "Centralnej Kartoteki Anomalnych Zjawisk Wizualnych w Polsce". Zawiera ona spis obserwacji poczynionych w Polsce od 1947 roku. Obserwacje te podzielono na 3 kategorie:
  1. Obserwacje niezidentyfikowane czyli "prawdziwe UFO", które z kolei podzielono na:
    • "Dobre" (POLUFOCAT)
    • "Prawdopodobne" (POLPOSSIBLECAT)
  2. Obserwacje zidentyfikowane
  3. Obserwacje z niekompletnymi danymi, ze sprzecznymi oświadczeniami świadków itp. oraz te które zostały zgłoszone ale nie zarejestrowane.

Kolejne spotkania przedstawicieli organizacji ufologicznych zorganizowano w 1987 i 1988 roku. Służyły one podsumowaniu dotychczasowych prac oraz wytyczeniu kierunków dalszych działań.
W 1989 roku nie zorganizowano żadnego spotkania, za to przeprowadzono większość prac ustalonych na spotkaniu w 1988.
W roku 1987 miały miejsce również dwie inne znaczniejsze imprezy ufologiczne. Pierwsza było zorganizowane w maju przez Lubelski KPiBNOL "seminarium emilcińskie", poświęcone najsłynniejszemu polskiemu wydarzeniu ufologicznemu - wzięciu w Emilcinie. Zaproszono na te spotkanie m.in. bohatera tego zdarzenia Jana Wolskiego.
Druga impreza było spotkanie z okazji 40-lecia współczesnej ery UFO zorganizowane w listopadzie przez Warszawskie Towarzystwo Badań NOL "UFO-Video". Zaproszono na nie osoby które od roku 1947 roku odegrały znaczącą role w badaniach UFO w Polsce. Organizatorzy zorganizowali również dwie wystawy: polskich i obcojęzycznych książek i czasopism ufologicznych oraz dokumentacje kilku znaczących przypadków obserwacji UFO z terenu Polski.
Lata 90-te przynoszą duże ożywienie w ruchu ufologicznym.
Powstaje czasopismo "Magazyn UFO" w Białymstoku, które jest pierwszym samofinansujące się profesjonalnym czasopismem tego rodzaju w Polsce. Twórcami są Ryszard Fiejtek, Bronisław Rzepecki i  Krzysztof Piechota.
Pojawiają się również pisma o szerszym profilu: "Nieznany Świat" i "Nie z tej Ziemi", które podejmują również  tematykę niezidentyfikowanych obiektów latających. Dzięki kwartalnikowi "UFO" powstała sieć stałych czytelników tego pisma i osób zainteresowanych tym zjawiskiem.
Pojawiło się też nowe pismo "Czas UFO", które zastąpiło "Wizje Peryferyjne".
We Wrocławiu Klub UFO przy Forum Nowej Cywilizacji zgłosił publicznie projekt budowy centrum wystawienniczego w formie piramidy, w którym miałyby się znaleźć modele najczęściej widywanych niezidentyfikowanych obiektów latających, figury woskowe przedstawiające opisywane w literaturze rodzaje istot pozaziemskich i salon im. E. v Danikena z makietami budowli pozostałych po zaginionych cywilizacjach.
W 1995 roku w czasie wyborów uzupełniających do Senatu we Wrocławiu projekt ten stał się oficjalną platformą programową niezależnego kandydata Janusza Zagórskiego.
W 1997 roku powstał pierwszy  List Otwarty do Prezydenta RP w sprawie UFO i odbyło się największe spotkanie ufologiczne, które zgromadziło ponad 300 osób.
Na mapie największej aktywności ufologicznej znajdują się obecnie: Kraków, Wrocław, Łódź, Warszawa, Katowice, Bydgoszcz, Legnica.
Wzrastające zainteresowanie problemem UFO, szczególnie wśród młodzieży powinno przynieść dużą poprawę i wzmocnienie polskiego ruchu ufologicznego.

W latach tych wydano kilkanaście książek polskich oraz ukazały się na rynku pozycje zagraniczne.
Więcej informacji o książkach podejmujących te tematy można znaleźć w PUFOC>>MultiTeka\,
gdzie przedstawiono spis polskich i zagranicznych książek dostępnych w Polsce.