PUFOC>>Istota Teorii Kwantu\
Istota Teorii Kwantu - Założenia

Przy rozpatrywaniu Istoty Teorii Kwantu postanowiłem odrzucić całą współczesną wiedzę naukową. Wszelkie prawa i wzory powinny powstać z nowo utworzonego modelu. Proponuję również czytelnikowi, aby zapomniał na chwilę o całej wiedzy teoretycznej, która została mu wpojona w okresie kształcenia. Pozostanie przy niej może komplikować rozumienie Teorii, bądź powodować niepotrzebne uprzedzenia.
Do rozpatrywania Istoty Teorii Kwantu użyję pewnych niewielkich założeń.
Zakładam, że:
  1. Istnieje co najmniej jedna czasoprzestrzeń.
  2. Istnieje Energia.
  3. Energia porusza się ze stałą prędkością c.
  4. Istnieje, bądź powstaje pole magnetyczne.
  5. Istota Teorii Względności jest prawdziwa.

Są to wszystkie założenia i prawa, które są potrzebne do rozważania Istoty Teorii Kwantu.

Ad 1
To założenie jest dla czytelnika chyba najbardziej oczywiste. Założenie, że istnieje trójwymiar, w którym płynie czas nie potrzebuje komentarza. Konkretyzacja założenia “co najmniej jedna” nastąpi przy omawianiu pola magnetycznego.

Ad 2
Pytanie czy istnieje Energia, będzie miało dla czytelnika równie oczywistą wymowę, jak istnienie czasoprzestrzeni. Jednakże ja nie rozumiem jeszcze fenomenu energii, więc dla mnie jest to założenie jak najbardziej zasadne.

Ad 3
Przyjęcie stałej prędkości światła może być najbardziej kontrowersyjne dla świata naukowego. Ja jednak przyjmuje to założenie z pełną odpowiedzialnością odsyłając nieufnych do Istoty Teorii Względności Alberta Einsteina. Wyprowadził on argumentację dowodową dotyczącą tego fenomenu. Pamiętać jednak trzeba, że prędkość światła ma znaczenie jedynie dla naszej czasoprzestrzeni. Energia nie musi podróżować z prędkością światła, jednakże wówczas taka energia nie będzie się w żaden sposób objawiać w naszej rzeczywistości, wobec tego można ją pominąć. Muszę zauważyć, że istnienie naszego czterowymiaru przypada na określoną prędkość. Dla nas istnieje wyłącznie energia poruszająca się z prędkością bliską 300 000 km/s.

Ad 4
Założenie to będzie oczywiste dla mniej zaawansowanego filozoficznie czytelnika. Jednakże ja miałem z wyjaśnieniem pola magnetycznego szereg problemów. Pole magnetyczne nie zostało jeszcze dobrze scharakteryzowane. Omówię to zagadnienie szerzej przy omawianiu energii.

Ad 5
Czytelnika nie zmuszam do zapoznawania się z dokładnymi wywodami Alberta. Einstein wyjaśnia powstawanie pola grawitacyjnego załamaniem czasoprzestrzeni przez punkt podróżujący z prędkością światła. Rozumiem, że niewielu pojmuje to wyjaśnienie, jednakże wystarczy nam założenie, że energia wytwarza wokół siebie pole grawitacyjne, co jest faktem bezsprzecznym.

Zanim przejdziemy do dalszej części podsumujmy założenia.
Istnieje energia, która poruszając się z prędkością światła wytwarza wokół siebie pole grawitacyjne oraz pole magnetyczne.
Ustalenie zależności natężenia powstającego pola magnetycznego i grawitacyjnego przyczyniło mi najwięcej problemów. Założyłem trzy opcje:


Rys. 1

Rys. 2

Rys. 3
  1. Pole magnetyczne istnieje jako skutek uboczny bliżej nie wyjaśniony. Założenie czegoś, co istnieje i nie powstaje jest dla mnie niezwykle trudne do przyjęcia oraz najmniej prawdopodobne. Niemniej jednak muszę tą możliwość omówić.

    Pole grawitacyjne jest to pole skupiające energię, natomiast pole magnetyczne ma właściwości odwrotne – rozprasza energię. Rysunek 1 przedstawia wykres natężenia pola magnetycznego i grawitacyjnego względem wartości zagęszczenia energii. Punkt równowagi – przecięcia się tych linii będzie punktem optymalnym do którego energia będzie dążyć skupiając się. W wartościach mniejszego stężenia pola energia poprzez swoje oddziaływanie grawitacyjne będzie się skupiać, aż osiągnie wartość krytyczną, po przekroczeniu której każda następna ilość energii zostanie odepchnięta przez pole magnetyczne. Przyjąłem tutaj uproszczenie, że zależności natężenia obu pół mają charakter liniowy, choć tak nie jest.


  2. Założenie drugie dla mnie jest bardziej prawdopodobne. Rysunek drugi zakłada, że pole magnetyczne powstaje i załamuje się podobnie jak czasoprzestrzeń. Więc charakteryzuje jeszcze jedną jednostkę naszego świata – piąty, nie poznany jeszcze wymiar, bądź jest efektem oddziaływania prędkości światła na wymiar równoległy. Założenie czasoprzestrzeni równoległej jest o tyle wygodne, że możemy ją na podstawie oddziaływania pola magnetycznego określać. Jeżeli czasoprzestrzeń istnieje, to posiada takie same wartości trójwymiaru, a z racji właściwości odpychających energię można założyć, że czas w owym wymiarze płynie wstecznie do naszego. Ponieważ krzywe zależności pól przecinają się w dwóch miejscach powstaną dwa skupiska energii – małego i dużego kwantu. Ponieważ dzisiejsza nauka zakłada istnienie małego kwantu mogę zasugerować, że owo rozwiązanie jest bardziej prawdopodobne i bardziej logiczne od pierwszego.


  3. Wykres zależności jest ewoluującymi sinusoidami, których rozpatrywanie jest zależne od skali. Rysunek 3 przedstawia zależności pól załamań czasoprzestrzeni w formie fraktalnej. Można wysnuć wniosek, że istnieje nieskończenie wiele wymiarów równoległych, a ich umiejscowienie zależy od skali, w której je rozpatrujemy. Choć brzmi to naprawdę heretycznie uważam, że jest to rozwiązanie najbardziej prawdopodobne.

Rys. 4
W świetle wcześniejszych rozważań możemy zacząć rozpatrywać i charakteryzować maksymalne zagęszczenie energii. Na podstawie wszystkich trzech wcześniejszych założeń możemy założyć, że energia będzie miała zawsze postać kwantu – punktu równowagi pomiędzy polem magnetycznym a grawitacyjnym. Jeżeli kwant nie uzyska maksymalnego zagęszczenia energii – będzie ona wchłaniana przez pole grawitacyjne, które przewyższa pole magnetyczne. I analogicznie – jeżeli zagęszczenie energii przekroczy wartość maksymalną zostanie ona odepchnięta, wypromieniowana przez pole magnetyczne. Energia będzie zawsze skupiona w formie kwantu – idealnego dopasowania pól siłowych.

Podsumowując:
Energia w postaci kwantu może zostać scharakteryzowana jedynie dwoma wartościami: pola magnetycznego i pola grawitacyjnego. Kwant energii nie posiada jeszcze żadnych innych właściwości fizycznych.
Biorąc pod uwagę, że kwant energii posiada własne pole magnetyczne i grawitacyjne będziemy mogli wnioskować, że jeżeli wartość tych pól wokół kwantu się zmieni będzie to się odzwierciedlać w ruchu kwantu. Jeżeli przelatujący przez pole grawitacyjne wytworzone zewnętrznie kwant posiada własne pole grawitacyjne – zostanie on odchylony w kierunku tego pola. Również w przypadku pola magnetycznego ruch kwantu zostanie w polu magnetycznym zakłócony, tyle, że wówczas jego kierunek wektora odchylenia lotu zmieni się na przeciwny.
Aby zrozumieć dalszą część mojej pracy powinniśmy przyjrzeć się jak zachowuje się odchylany kwant energii.


Rys. 5
Linie sił pola grawitacyjnego i magnetycznego kwantu w polu grawitacyjnym przedstawia rysunek 5. Nie jest on może idealny, ale starałem się jak mogłem. Widać na nim wyraźne zagęszczenie linii w części dolnej. Należy z tego wnioskować, że pole grawitacyjne kwantu ulega zagęszczeniu po jednej stronie, a rozrzedzeniu po drugiej. Jednakże kwant jak pamiętamy posiada jeszcze pole magnetyczne, które również ulegnie odchyleniu i zagęszczeniu. Na rysunku oznaczone wewnętrznymi pierścieniami. Taka sama zasada panuje przy odchylaniu kwantu w polu magnetycznym.
Wiedząc, że oddziaływanie pola magnetycznego ma wartości zanikania większe (rys.5) niż pola grawitacyjnego można hipotetycznie założyć, że istnieje taka sytuacja odchylenia kwantu, że zagęszczone pole grawitacyjne znajduje się w równowadze z wartością zagęszczonego pola magnetycznego. W takim przypadku odchylenie będzie stałe – równoważone przez pole magnetyczne. Ruch kwantu zacznie się odbywać koliście z prędkością równą prędkości światła.